1. Զույգ նախադասությունները միացրո՛ւ, մեկ բարդ նախադասություն դարձրո՛ւ ` քանի ձևով կարող ես:

Փողոցի ծայրը բաժանվում է նեղ ճանապարհների: Դրանք տանում են դեպի այգիները:
Զրույցը լռում էր: Նրանք լսում էին ջրերի ձայնը:
Գուցե այդպիսին է եղել աշխարհը այն ժամանակ: Քարածուխի հսկա շերտեր են գոյացել և շերտերի վրա պահել վաղուց անհետացած բույսերի ու սողունների հետքեր:
Վեր բարձրանալիս որսորդը զգաց: Մեկը հետևում է իրեն:
Անունը Ծիրանի տափ է: Ծիրանի ոչ մի ծառ չկա այնտեղ:
ժամանակին հսկաներ են ապրել: Իհարկե, այդ ձորերը նրանց համար առուներ են եղել:
Շինականին քարափի գլխի հովը դուր եկավ: Կալին կալսածը հեշտ կլիներ քամուն տալ:
Ես ուրախ կլինեմ: Ամեն ինչ կկարգավորվի:
Դու քաջ ես ու անձնվեր: Դու կարդարացնես մեր հույսերը: Մարդու արյունատար մազանոթների ընդհանուր երկարությունը հարյուր հազար կիլոմետրի է հասնում: Դա հասարակածից երկուսուկես անգամ երկար է:

Փողոցի ծայրը բաժանվում է նեղ ճանապարհների, որոնք տանում են դեպի այգիները:

Զրույցը լռում էր ու նրանք լսում էին ջրերի ձայնը:

Գուցե այդպիսին է եղել աշխարհը այն ժամանակ, որովհետև քարածուխի հսկա շերտեր են գոյացել և շերտերի վրա պահել վաղուց անհետացած բույսերի ու սողունների հետքեր:

Վեր բարձրանալիս որսորդը զգաց, որ մեկը հետևում է իրեն:

Անունը Ծիրանի տափ է, բայց ծիրանի ոչ մի ծառ չկա այնտեղ:

Ժամանակին հսկաներ են ապրել, բայց իհարկե, այդ ձորերը նրանց համար առուներ են եղել:

Շինականին քարափի գլխի հովը դուր եկավ և կալին կալսածը հեշտ կլիներ քամուն տալ:

Ես ուրախ կլինեմ, երբ ամեն ինչ կկարգավորվի:

Դու քաջ ես ու անձնվեր և դու կարդարացնես մեր հույսերը:

Մարդու արյունատար մազանոթների ընդհանուր երկարությունը հարյուր հազար կիլոմետրի է հասնում և դա հասարակածից երկուսուկես անգամ երկար է:

2. Ըստտրված կաղապարների`նախադասություններ կազմ´ր: Բարդ համադասակա՞ն, թե՞ ստորադասական նախադասություններ ստացվեցին:

Կմեծանաս, և կբոյովանաս: համադասական
Ես գանացի ծնունդի, ու շնորհավորեցի հոբելյարին:համադասական
Պետք է դասերդ անես, կամ օգնես ինձ կարգի բերել նկուղը:համադասական
Նա հիվանդ էր, և չէր եկել դպրոց:համադասական
Եղբորդ օգնիր, կամ շանը տար զբոսանքի: համադասական
Ե՛վ տխուր էր, և՛ հոգնած: համադասական
Ո՛չ տեսնել էր ուզում մեկին, ո՛չ լսել: համադասական
Թե՛ դու, թե՛ընկերդ շատ ուշ եկաք: համադասական
Կամ տխուր է, կամ լավ չի զգում:
Պարապմունքի էիք, թե՞ սուտ ասեցիք:

1. Նախադասությունների մեջ շարադասության (բառերի դասավորության) սխալ կա. ուղղի՛ր:

Բարձր ու երկարաձիգ գորտն սկսեց կռկռալ: Գորտը սկսեց բարձր ու երկրաձիգ կռկռալ:
Աղմուկի միջց հուսահատ մեզ էին հասնում օգնության կանչերը:Աղմուկի միջից մեզ էին հասնում օգնության հուսահատ կանչերը
Հայտնվեցին միանգամայն յուրահատուկ իրիկնային ձայները` ռիթմիկ գվվոց ու բարձր, բեկբեկուն մռնչյուն:Միանգամայն հայտնվեցին իրիկնային յուրահատուկ ձայները` ռիթմիկ մռնչյուն ու բարձր, բեկբեկուն գվվոց:

Քարացած նայում էր իրիկնային տերևների ու թփերի տարուբերումին, կարծես առաջին անգամ էր տեսնում:Քարացած նայում էր տերևների ու թփերի իրիկնային տարուբերումին, կարծես առաջին անգամ էր տեսնում:
Արահետը ոչ թե գնում էր դեպի գյուղը ուղիղ գծով, այլ շարունակ ծառերի մեջ գալարվելով:Արահետը գնում էր դեպի գյուղը ոչ թե ուղիղ գծով, այլ շարունակ գալարվելով ծառերի մեջ:
Սա հսկայի այն կոշիկն է, որը հաղթեց դևերին ու հետ բերեց աղջկան:Սա այն հսկայի կոշիկն է, որը հաղթեց դևերին ու հետ բերեց աղջկան:
Տեսանք ավտոբուսի այն վարորդին, որով եկել էինք:Տեսանք վարորդի այն ավտոբուսը, որով եկել էինք

2. Տրված բառերով կազմի՛ր բառակապակցություններ` նրանց ավելացնելով ինչպիսի՞, ո՞ր, ո՞ւմ, ինչի՞ հարցերին պատասխանող լրացումներ:

Կրակ, ջուր, հող, օդ, երեխա, տուն:

անմար կրակ, տան կրակ, ընտանիքի կրակ, վառարանի կրակ

հոսող ջուր, մաքուր ջուր, երեխայի ջուր, աղբյուրի ջուր

փխրուն հող,մուգ հող, այպանի հող, այգու հող

զով օդ, մաքուր օդ

անդրդվելի երեխա, փոքր երեխա, հարևանների երեխան

նորաոճ տուն, առաջին տուն, մեծահարուստի տուն, քարե տուն

Մենք ուխտ ունենք՝ միշտ դեպի լույս,
Ու գընում ենք մեր ճամփով,
Մըրրիկներով պատած անհույս,
Սև խավարով, մութ ամպով։

Մենք անցել ենք արյան ծովեր,
Սուր ենք տեսել ու կրակ,
Մեր ճակատը դեմ ենք արել
Մրրիկներին հակառակ։

Ու թեպետև պատառ-պատառ

Մեր դրոշը սըրբազան,
Ու մենք չունենք տեղ ու դադար՝
Երկրից երկիր ցիրուցան։

Բայց գընում ենք մենք անվեհեր
Զարկերի տակ չար բախտի,

Մեր աչքերը միշտ դեպի վեր՝
Դեպի լույսը մեր ուխտի։

1. Անհասկանալի բառերը բացատրի՛ր:

Ուխտ – երդում, խոստում, նպատակի կամ գաղափարի հետ կապված նվիրվածություն։Մրրիկ – ուժեղ փոթորիկ, մրրիկային քամի, հաճախ փոխաբերական իմաստով՝ փորձություն, դժվարություն։Անհույս – առանց հույսի, մռայլ, հուսահատ։Ցիրուցան – ցրված, տարբեր տեղեր տեղափոխված, բաժանված։Անվեհեր – աներկյուղ, անսասան, չվախեցող։

2. Բացատրի՛ր վերնագիրը:

«Մենք» – Սա ընդգծում է հավաքականությունը, այսինքն՝ խոսքը գնում է մի ամբողջ խմբի, ազգի կամ գաղափարի հետևորդների մասին։«Ուխտ ունենք» – Սա նշանակում է, որ նրանք մի տեսակ երդում կամ սրբազան պարտավորություն ունեն, որից չեն հրաժարվի։

3. Մի քանի նախադասությամբ ներկայացրո՛ւ բանաստեղծության ասելիքը,  արտահայտած միտքը: 

Բանաստեղծությունն արտահայտում է միության, նվիրվածության և անսասան պայքարի գաղափարը։ Այն նկարագրում է դժվարություններն ու փորձությունները, որոնց միջով անցնում է ժողովուրդը՝ մրրիկների, արյան ծովերի և տառապանքների մեջ։ Չնայած այդ ամենին, հերոսները չեն ընկճվում, այլ շարունակում են իրենց ճանապարհը՝ միշտ նայելով դեպի լույս, դեպի ուխտած նպատակը։ Բանաստեղծությունը խրախուսում է տոկունությունը, հայրենասիրությունն ու աննկուն ոգին, որը չար բախտի հարվածների դեմ մնում է անսասան։

4. Ուղտ-ուխտ. ինչպիսի՞ բառեր են, բացատրի՛ր: 

1. Ուղտ – կենդանու անուն է (օրինակ՝ անապատներում տարածված կուզավոր ուղտը)։
2. Ուխտ – նշանակում է երդում, խոստում կամ նվիրում ինչ-որ գաղափարի, նպատակի կամ սրբազան առաքելության։

Այսպիսի բառերը կարող են շփոթություն առաջացնել, բայց դրանց իմաստը հասկանալ կարելի է ըստ նախադասության իմաստային կոնտեքստի։

Հոգևորական ասելով երկար շորեր են հասկանում ու երկար միրուք։ Եվ եթե նա Ավետարանը փչացնի —ոչինչ, բայց եթե միրուքը խուզի, անշուշտ մեծ իրարանցում կձգի հավատացյալների մեջ։ Քրիստոնեություն ասելով մկրտություն, պատարագ, պսակի ու թաղման, տնօրհնեքի ու գերեզմանօրհնեքի և այլ արտաքին ծեսեր ու արարողություններ են հասկանում։

Դուրս բեր կարևոր միտք արտահայտող տողեր, հատվածներ և գրավոր մեկնաբանիր։ 

Ամեն երևույթ ունի իր արտաքին կերպարանքը—ձևը և ներքին իմաստը– հոգին։ Ապրողը, գեղեցիկը, կատարյալը դրանց ներդաշնակությունն է, բայց էդ ներդաշնակությունը, դժբախտաբար, շատ է դժար, և մարդիկ սովորաբար վազում են հեշտին, իսկ հեշտը ձևն է։»

• Այս տողերում Թումանյանը ներկայացնում է մարդու բնական հակումը հեշտ լուծումների նկատմամբ։ Նա շեշտում է, որ իրական արժեքն ու կատարելությունը ձեռք են բերվում միայն ձևի և բովանդակության ներդաշնակությամբ, բայց մարդիկ հաճախ բավարարվում են միայն արտաքինով՝ անտեսելով խորքային իմաստը։

Երիտասարդ ընկերնե՛ր։

Ռուսահայ բանաստեղծությունը երեք շրջան է ունեցել։ 1857 թ. ուսանող Ռ. Պատկանյանը— Գամառ Քաթիպան հրատարակել է իր «Ազգային երգարան» անունով բանաստեղծությունների տետրակն ու նրանով սկիզբն է դրել առաջին շրջանի բանաստեղծության։

Նրանից երեսուն տարի հետո, 1887 թվականին ուսանող Հ. Հովհաննիսյանը հրատարակեց իր բանաստեղծությունների առաջին գիրքը, ու սկիզբն առավ երկրորդ շրջանի բանաստեղծությունը։

Հովհաննիսյանից երեսուն տարի հետո էլ, 1908 թվականին դարձյալ ուսանող՝ Վ. Տերյանը հրատարակեց իր «Մթնշաղի անուրջները» ու առաջ եկավ երրորդ, նորագույն շրջանը, որի մասին հանդիսավոր ու հավաքական կերպով խոսում ենք էսօր Հայ Գրողների Ընկերության մեջ։

Ինչպես տեսնում եք՝ ես ընկնում եմ երկրորդ շրջանի մեջ և կանգնած եմ հին շրջանի ու նորագույնի մեջտեղը։ Մտերիմ ընկերներ եմ անեցել առաջին շրջանի գրողներից, նորագույն շրջանի մեջ էլ ունեմ մոտիկ և սիրելի մարդիկ։ Սա ցույց է տալիս, թե ինչքան նոր է մեր բանաստեղծությունը, որ մի մարդ կարող է ընկերներ ունենալ առաջին գրողներից մինչև նորագույնը։

Անարատ ընկերական սիրո զգացմունքով ու խորին հուզմունքով խոնարհվելով առաջին շրջանի իմ հավերժացած ընկերների հիշատակի առջև՝ ողջունում եմ ձեզ, իմ նոր ընկերներ, որ նոր ոգևորությամբ ու նոր երգերով հայտնվում եք հայոց գրական աշխարհքում։

Հրճվանքով եմ լսում, թե իզուր չեն շրջանները իրար հետևել, և դուք՝ թե արվեստի կողմից, թե հոգեկան ապրումների՝ հանդիսանում եք ձեր նախորդ շրջանների զարգացումը։ Բայց նույնքան հրճվանքով եմ նկատում և մեր հասարակական կյանքի զարգացումը, որի պերճ ապացույցը հենց էսօրվան մեր հանդիսական հասարակությունն է։

Մենք էլ ենք եղել սկսնակներ, բայց մեր գրական կյանքի արշալույսին էս տեսակ հասարակություն, էս տեսակ դահլիճ, էս տեսակ ընդհանրական ուշադրություն չենք տեսել։

Սա էլ ձեզ նման նոր է, մի նոր ժողովուրդ, որ առաջ է եկել էս երեսուն տարվա ընթացքում, մեր աչքի առջև, նոր ճաշակով, նոր բովանդակությամբ, նոր պահանջագրով ու նոր վերաբերմունքով։ Մենք էս տեսակ ժողովուրդ չենք տեսել։ Իսկ մեզնից առաջ, մեր նախորդները ավելի ևս անմխիթար մթնոլորտում են աչքները բաց արել։ Նրանք էլ ասում էին, թե՝ իրենք պետք է գրեին և կարդալ սովորեցնեին, որ իրենց գրվածքները կարդային։ Իրենք պետք է ընթերցողներ պատրաստեն իրենց համար։

Եվ ահա՝ ողջունելով ձեզ, միաժամանակ շնորհավորում եմ, ցույց տալով էս նոր ժողովուրդը, որ էսքան աննախընթաց ոգևորությամբ խառնվում է մեր գրական երեկոներին և նույնիսկ իր ահավոր աղետի օրերում խոսք է անում ու մտածում իր գրականությունը պտշտպանելու մասին։

Նոր են և քննադատները, որ խոսում են ձեզ հետ։

Նորություն է մեր գրականության մեջ նրանց հարգալից վերաբերմունքն ու կիրառած քննադատական մեթոդը։ Հարկավ նրանք կարող են սխալվել իրենց գնահատությունների մեջ, բայց նոր ու շիտակ է նրանց ճանապարհը։ Դուք էլ ուշադիր ու հարգանքով լսեցեք նրանց, օգտվեցեք նրանց դիտողություններից և մի շփոթվեք բնավ, որովհետև ամենից շատ և ամենից լավ բանաստեղծն ինքն է իրեն հասկանում և իր ներքին բնազդն ա ինտուիցիան է իր ամենաուժեղ առաջնորդը։ Համոզված եղեք, որ քննադատը ոչ բանաստեղծ կարող է ստեղծել և ոչ բանաստեղծ կարող է սպանել։ Նա միայն մեկնաբանում, պարզում ու բացատրում է։ Եվ վերջ ի վերջո մի քննադատ կա, որ վերջնականապես որոշում է ապրող և մեռնող գործերը, դա ժամանակն է։

Մի՛ շփոթվեք նաև էն ժամանակ, երբ ազդեցությունների խոսք են անում։ Համաշխարհային գրականության մեջ ոչ մի բանաստեղծ չկա, որ շատ կամ քիչ ազդված չլինի իր նախորդներից։

Ազդեցությանը էն սանդուղքն է, որով սկսնակը բարձրանում է դեպի ինքնուրույնությունը։ Ոչ էլ հուզվեցեք, երբ լավ բանաստեղծություններ շատ չեն գտնում ձեր գրվածքներում։ Լավ բանաստեղծություններ քիչ կան նույնիսկ նշանավոր բանաստեղծների մեջ։ Հիշեցեք Հայնեի խոսքը, որ ասում է թե՝ մեծ բանաստեղծը նա է, որի յոթ գրվածքից մինը լավն է։ Եթե մեծ բանաստեղծը նա է, որի յոթը երգից մինը լավն է, դուք շատ պետք է ուրախ լինեք, եթե ձեր տասնևյոթ կամ քսանևյոթ երգից մինը լավ լինի։ Դրանով էլ դարձյալ կենդանի կմնաք ձեր մայրենի գրականության մեջ։

Խոսքս վերջացնելով՝ կրկին ողջունում եմ ձեզ և ձեզ չեմ ասում՝ բարով եք եկել, ինչպես սովորաբար ասում են ուրիշներին էս հարկի տակ ողջունելիս։ Նրանք դրսից են գալիս, իսկ դուք էս տանիցն եք, էս գերդաստանից և էս տեղից եք մեկնում դեպի կյանք։ Ձեզ ասում եմ՝ բարով գնաք դեպի մեր ժողովուրդն ու աշխարհը, վշտերի, ցավերի, չարիքների ու կարիքների աշխարհը ձեր թարմ ու անկեղծ երգերով, կյանքի լավագույն ձայներով մարդկանց հրապուրելու դեպի ճշմարիտն ու բարին, ազնիվն ու գեղեցիկը։

Առաջադրանքներ

1. Ո՞ր գրողների մասին է խոսում Թումանյանը այս հոդվածում։ 
2. Թումանյանը խոսում է երեք ռուսահայ բանաստեղծների մասին՝ Ռուբեն Պատկանյան, Հովհաննես Հովհաննիսյան և Վահան Տերյան։
3. Առանձնացրո՛ւ կարևոր միտք արտահայտող հատվածները։ 
4. Ինչպես տեսնում եք՝ ես ընկնում եմ երկրորդ շրջանի մեջ և կանգնած եմ հին շրջանի ու նորագույնի մեջտեղը։ Մտերիմ ընկերներ եմ անեցել առաջին շրջանի գրողներից, նորագույն շրջանի մեջ էլ ունեմ մոտիկ և սիրելի մարդիկ։»
5. Թումանյանը ցույց է տալիս իր տեղը գրականության զարգացման մեջ՝ կանգնած լինելով տարբեր շրջանի գրողների միջև։
6. Ինչպե՞ս է բնորոշում իր տեղը գրականության զարգացման շրջաններում։
7. Թումանյանը իր տեղը գրականության զարգացման շրջաններում բնորոշում է այնպես, որ նա գտնվում է երկրորդ շրջանի՝ Հովհաննես Հովհաննիսյանի շրջանից հետո, բայց միաժամանակ կանգնած է հին շրջանի՝ Ռուբեն Պատկանյանի և նորագույն շրջանի՝ Վահան Տերյանի միջև։
8. Ի՞նչ է ասում Թումանյանը ընթերցող- հասարակության վերաբերյալ։
9. Թումանյանը ընդգծում է, որ գրականության առաջին փուլերում գրողները պետք է ընթերցողներ պատրաստեին իրենց համար։ Նա նշում է, որ այդ ժամանակներում գրողները չունեին այնպիսի հասարակություն, որը ավտոմատ կերպով հասկանար և գնահատեր նրանց ստեղծագործությունները։ Նրանք պետք էր պատրաստեին իրենց ընթերցողներին՝ նրանց սովորեցնելով կարդալ և գնահատել իրենց գրվածքները։
10. Ի՞նչ է ասում Թումանյանը ազդեցության մասին։
11. Թումանյանը ընթերցող-հասարակության մասին ասում է, որ նախկինում գրողները ստիպված էին պատրաստել իրենց ընթերցողներին՝ սովորեցնել նրանց, թե ինչպես կարդալ ու գնահատել իրենց գրածները։ Այդ ժամանակ գրողները պետք էր ստեղծեին իրենց ընթերցող հասարակությունը, քանի որ չկար այնպիսի հասարակություն, որը կլիներ պատրաստ կամ հետաքրքրված իրենց ստեղծագործություններով։
12. Ի՞նչ է ասում Թումանյանը քննդատության մասին։ 
13. Թումանյանը քննդատության մասին ասում է, որ քննադատներն այժմ նոր են և նրանց մոտ նոր ու շիտակ մեթոդներ են կիրառվում։ Նա ընդգծում է, որ քննադատները կարող են սխալվել իրենց գնահատումներում, սակայն իրենց ճանապարհը նոր է և անկեղծ, իսկ դրա մեջ կա լավ նշույլ՝ քննադատները միայն մեկնաբանում, բացատրում ու պարզաբանում են ստեղծագործությունները։
14. Ձեր կարծիքով, ի՞նչ է անհրաժեշտ ժամանակակից գրողներին, ի՞նչ խոհուրդ կտայիք՝ որպես ընթերցող։  
15. Գրողները պետք է ունենան քաջություն գտնվելու և մնալ, անսասան իրենց արվեստին, նույնիսկ երբ քննադատները կամ հասարակությունը կարող են իրերի շուրջ խոսել կամ գնահատել իրենց աշխատանքները։ Ինքնուրույնություն ու առաջ գնալու կամքը շատ կարևոր է։

 Fatum
Կախարդական մի շղթա կա երկնքում՝
Աներևույթ, որպես ցավը խոր հոգու.
Իջնում է նա հուշիկ, որպես իրիկուն,
Օղակելով լույս աստղերը մեկ֊մեկու։
Մեղմ գիշերի գեղագանգուր երազում՝
Այն աստղերը, որպես մոմեր սրբազան,
Առկայծում են կարոտագին, երազուն՝
Հավերժաբար իրար կապված և բաժան։
Ես ու դու էլ շղթայված ենք իրարու.
Կարոտավառ երազում ենք միշտ իրար,
Միշտ իրար հետ, բայց միշտ բաժան և հեռու,
Աստղերի պես և՛ հարազատ, և՛ օտար…
1. Բացատրի՛ր բառերը՝ աներևույթ, առկայծել, կարոտագին, կարոտավառ: 

Աներևույթ՝ այն, ինչ չի երևում, կամ չի ճանաչվում, անպատճառական, չտեսանելի։Առկայծել՝ պայծառ պայթել կամ լույս արձակել, իրադարձություն, որը տեղի է ունենում շատ կարճ ժամանակում, բայց ուժեղ։Կարոտագին՝ այն զգացումը, որ վառ է ցույց տալիս կարոտը, ինչ-որ բանի կամ մարդու հանդեպ լուրջ ցանկություն կամ կարոտ։Կարոտավառ՝ այնպիսին, ինչպիսին է մեկի կամ ինչ-որ բանի նկատմամբ բացահայտ կամ ուժեղ կարոտը։

2. Բանաստեղծությունից գտի՛ր համեմատություններ: 

Շղթայված ենք իրարու: համեմատություն է, որ մեզ հիշեցնում է շղթայի կապը, ինչպես աստղերը իրար հետ կապված են, իսկ մենք՝ սիրով ու կարոտով կապված, բայց միևնույն ժամանակ, հեռու։Ինչպես մոմեր սրբազան աստղերը համեմատվում են մոմերի հետ՝ խորհրդանշելով լույս և սրբություն, որոնք վերածվում են սրտի ջերմություն։

3. Գրավոր վերլուծել բանաստեղծությունը, ի՞նչ է ներկայացված: 

Բանաստեղծությունը ներկայացնում է անձնական սիրո և կարոտի խորը զգացողությունը։ Այն նկարագրում է երկու մարդու հոգեբանական կապը, ովքեր շղթայված են իրար՝ դրժելով մշտական կապի մեջ լինել, բայց միևնույն ժամանակ, հեռու և բաժան։ Վերաբերմունքը աստղերին որպես համեմատություն՝ ցույց է տալիս նրանց փոխկապակցվածությունը և դրա տխուր, բայց գեղեցիկ կողմերը։ Գիշերվա ու կարոտի համադրումներն են, որոնք ընդգծում են այդ վիճակը՝ ինչպես նաև աստղերի լույսը, որը մշտապես մարում ու նորից վերածնվում է։

4. Ի՞նչ է նշանակում fatum, նայեք բառարաններում, համացանցում:

Fatum-ը լատիներենից վերցված բառ է, որը նշանակում է «դատավճիռ» կամ «նախաստված ճակատագիր: Այս բառը արտահայտում է միտքը, որ մարդկանց կամ իրադարձությունների ընթացքը արդեն որոշված է, և մենք չենք կարող փոխել այն: Fatumը սովորաբար կապված է ճակատագրի, անկառավարելի ուժերի կամ անխուսափելի առաջընթացի հետ:

5. Գրի՛ր շարադրություն վերնագրերից մեկով ՝ ,,Միշտ իրար հետ, բայց միշտ բաժան, հեռու Իջնում է հուշիկ : 

Սիրո մեջ ամեն ինչ այնքան պարզ չէ։ Մենք միշտ կապում ենք մեր սիրտը մեկ այլ մարդու հետ, բայց երբեմն զգում ենք, որ նույնիսկ սիրո մեջ, կարող ենք լինել հեռու։ Ինչպես աստղերը երկնքում՝ մենք իրար հետ ենք, բայց տարբեր հեռավորությունների վրա։ Բաժանումը միտում է կարոտին, և այդ կարոտը միշտ սրվում է, երբ պետք է հեռու լինենք միմյանցից։ Կարծես մեր ճակատագիրը այսպես է՝ մենք երբեք չենք կարող հասնել այն իրական մոտիկությանը, որ մեր սիրտը ցանկանում է։ Բայց այդ կապը դեռ կա, որովհետև մենք միշտ հիշում ենք միմյանց, միշտ կարոտում ենք, ի՞նչպես աստղերը՝ թեև հեռու, բայց մշտապես սրտում պահպանվում է նրանց լույսը։

Այս բաժանումը միայն մարմնի հեռավորություն է, բայց սիրտը միշտ կմնա միացյալ։

Հրաժեշտը արտահայտում է բաժանման հուզական ապրումները, այն ներքին պայքարը, որը տեղի է ունենում այն մարդու հոգում, ով ստիպված է հեռանալ կամ հրաժեշտ տալ մեկին։ Բանաստեղծությունը կարելի է ընկալել ինչպես անձնական սիրային, այնպես էլ ավելի ընդհանրական՝ կյանքի անցողիկության և կորուստների մասին մտորումների համատեքստում։

Տերյանը բազմիցս անդրադարձել է կարոտի թեմային իր պոեզիայում, և այս գործն այն բացառիկներից է, որտեղ հրաժեշտի ցավը և հույսի լույսը միահյուսված են՝ ստեղծելով միաժամանակ և՛ տխուր, և՛ նուրբ ու երազային տրամադրություն։

Աշխատանք դասարանում 

Կարդում ենք Տերյան

Տեսա երազ մի վառ.
Ոսկի մի դուռ տեսա,
Վըրան փերուզ կամար,
Սյուները հուր տեսա։

Տեսա ծաղկած այգին,
Սոսի սուրբ ծառ տեսա,
Մի հըրեշտակ անգին
Սոսից պայծառ տեսա։

Երկու բաժակ տեսա,
Ոսկի գինին էր վառ.
Երկու նիզակ տեսա,
Երկու անգին գոհար։

Սիրտս խոցված տեսա,
Վերքիս արյունն էր վառ,
Դահճիս կանգնած տեսա,
Ասի — արևս ա՜ռ…

1.Բանաստեղծությունից դուրս գրի՛ր բոլոր այն բառերը, որոնք գույն են հաղորդում: 

Ոսկի, փերուզ, հուր, պայծառ, արյուն, արև:

2.Ի՞նչն է գերիշխում բանաստեղծության մեջ, խո՞հը, թե՞ տրամադրությունը: 

Ես կարծում եմ, որ այստեղ գերիշխում է խոհը, քանի որ հեղնակը բանաստեղծությունում փորձում է իր տրամադրությունը, հոգեվիճակը ցույց տալ:

3. Ո՞ր տողերն են բնութագրում բանաստեղծության հերոսին:

Երկու անգին գոհար։Սիրտս խոցված տեսա,
Վերքիս արյունն էր վառ,
Դահճիս կանգնած տեսա,
Ասի — արևս ա՜ռ…

4.  Ի՞նչն է ստեղծում բանաստեղծության ռիթմը՝բառե՞րը, հնագավորո՞ւմը, տողերի չա՞փը, թե՞ մի այլ բան: 

Կարծում եմ բանաստեղծությունը հենց այս բոլորն են մի քանի տողում:

Ընթերցել այլ բանաստեղծություններ Տերյանից, առանձնացնել հավանած բանաստեղծությունները: 

Ես հավանեցի’ Անծանոթ աղջիկ, Արդյոք կգաս, Հրաժեշտ, Ցնորք, Իմ գերեզմանին դուք չմոտենաք — բանաստեղծությունները:

Տնային աշխատանք 

Կարդա՛ բանաստեղծությունը

Տխրություն Սահուն քայլերով, աննշմար, որպես քնքուշ մութի թև,Մի ըստվեր անցավ ծաղիկ ու կանաչ մեղմիվ շոյելով.
Իրիկնաժամին թփերն օրորող հովի պես թեթև
Մի ուրու անցավ, մի գունատ աղջիկ ճերմակ շորերով…
Արձակ դաշտերի ամայության մեջ նա մեղմ շշնջաց,
Կարծես թե սիրո քնքուշ խոսք ասաց նիրհող դաշտերին.—
Ծաղիկների մեջ այդ անուրջ կույսի շշուկը մնաց
Եվ ծաղիկները այդ սուրբ շշուկով իմ սիրտը լցրին…

1. Անծանոթ բառերը դուրս գրի՛ր և բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:

Ուրու-ստվեր, Նիրհող-ննջող, Անուրջ-տեսիլք;երազ:

2. Դուրս գրի՛ր համեմատությունները:

1.աննշմար, որպես քնքուշ մութի թև,

2.թփերն օրորող հովի պես թեթև,

3. Ո՞ր բառն է ավելի հարազատ բանաստեղծության ոգուն՝ ստվե՞րը, ուրո՞ւն, թե՞ աղջիկը: 

Իմ կարծիքով ստվերը, քանի որ հեղինակը պատմում է հենց ստվերի մասին:

4. Բանաստեղծական ո՞ր պատկերն է իր մեջ խտացնում ընդհանուր տրամադրությունը:

Կարծում եմ հենց սկզբի առաջին տողերնել էլ խտացնում են ընդհանուր տրամադրությունը:

Տխրություն Սահուն քայլերով, աննշմար, որպես քնքուշ մութի թև,Մի ըստվեր անցավ ծաղիկ ու կանաչ մեղմիվ շոյելով.

5. Ցույց տուր բանաստեղծության կապը վերնագրի՛ հետ:

Տխրություն-Իմ կարծիքով վերնագիրը բանաստեղծության հետ կապ ունի նրանով, որ հեղինակը տրամադրությամբ, հոգով գտել էր նրան ով հիմա նույն կարգավիճակում էր: Նա ձխուր քայլերով կարծես հեղինակին հուշեց, որ այստեղ է:

Տխրություն Սահուն քայլերով, աննշմար, որպես քնքուշ մութի թև,Մի ըստվեր անցավ ծաղիկ ու կանաչ մեղմիվ շոյելով.

6. Ինքդ վերնագրի՛ր բանաստեղծությունը: 

Ստվեր աղջիկը

7. Տերյանից ևս մեկ բանաստեղծություն սովորի՛ր անգիր, ներկայացրո՛ւ ձայնագրություն կամ տեսաֆիլմ: 

Կարդալ  Զահրատի բանաստեղծությունները, ընտրել մեկը, ձայնագրել կամ տեսագրել:

Զահրատը ծնվել է 1924թ. մայիսի 10-ին Կոստանդնուպոլսի Նշանթաշ թաղամասում։ 3 տարեկան էր, երբ մեռնում է հայրը, իսկ քսանամյա մայրը կրկին ամուսնանում է։ Նրան խնամել է մորական պապը` Հաճի Լևոնը^[։ 1942 թվականին ավարտել է Կ. Պոլսի Մխիթարյան լիցեյը և ուսումը շարունակել Ստամբուլի պետական համալսարանի դեղագործական և բժշկական ֆակուլտետներում, որոնք կիսատ է թողել։ Աշխատակցել է պոլսահայ թերթերին, հանդեսներին, եղել «Մարմարա» օրաթերթի գրականության բաժնի վարիչ, Սան պարբերականի խմբագիր։

1963 թվականին ամուսնացել է Անաիս Անդրեասյանի հետ։

Զահարտի նրա գրական կյանքը սկսել է հենց ուսման տարիներից։ Զահրատը ակտիվորեն ներգրավվել է պոլսահայ մամուլում, որտեղ աշխատել է որպես խմբագիր ու լրագրող։ Նա եղել է «Մարմարա» օրաթերթի գրականության բաժնի վարիչ, իսկ «Սան» պարբերականի խմբագիր։ Զահրատը գրել է ոչ միայն բանաստեղծություններ, այլև վերլուծական հոդվածներ ու հրապարակախոսական ստեղծագործություններ։ Նրա գրականությունը աչքի է ընկնում հումանիզմով, հայրենասիրությամբ և սոցիալական արդարության համար պայքարով։

Զահրատի գրականությունը հատկապես կապված էր Հայոց ցեղասպանության ու արտագաղթի թեմաներով։ Նա անդրադարձել է նաև մտավոր ազատության, մշակութային ինքնությունը պահպանելու անհրաժեշտության և պոլսահայ համայնքի կենցաղի ու առօրյա խնդիրներին։

 Առաջին ուսումնական շրջանի հաշվետվություն։ 

Հայոց լեզվից և Գրականությունից կատարել եմ տարբեր աշխատաքներ՝ շարադրություններ, ընթերցանություն, գործնական քերականության առաջադրանքներ և այլն։ Որոշ աշխատաքներ հեշտ են ստացվել։ Ինձ դուր եկավ ,,Ծերունին և ծովը,, ծովը պատմվածքը, որը ներկայացնում է միայնակ ծերունու պայքարը հզոր ծովի դեմ։