Այս պատմությունն իսկապե՞ս սենտիմենտալ է, թե՞ նման է հեքիաթի: Հիմնավորի՛ր կարծքիդ։
Իմ կարծիքով ինչքան էլ սենտիմենտալությունը գերիշխում է, պատմվածքը նման է նաև հեքիաթի, քանի որ այն մի փոքր իրականությունից կտրված և իդեալականացված է։ Հեղինակը ստեղծել է մի իրավիճակ, որտեղ ամեն անգամ նույն օրը և նույն ժամին են տեղի ունենում ,,Պոլիտեխնիկի ուսանողի,, գործողությունները։ Սա սովորական կյանքին բնորոշ չէ(ոնց որ հիմնականում ներկայացվում է սենտիմենտաալիզմում) քանի որ իրավիճակները և ժամանակը սովորաբար փոխում են մարդկանց հարաբերությունները, իսկ այստեղ սերը մնում է ,,կանգնած,,։
Բնութագրել պատմվածքի գլխավոր հերոսուհուն՝ Ջեննի Սորբիեին: Ինչպիսի՞ն էր նա պատմվածքի սկզբում և վերջում։
Սկզբում նրան տեսել էին որպես խորհրդավոր ձևով խաղացող դերասանուհի։ ,,Մանուշակի պատմության,, ժամանակ նա երիտասարդ էր, սկզբում ավելի թեթև էր վերաբերվում երկրպագուներին և հավանում էր զուտ ծաղիկները։ Այնուհետև կարծես իր ընկերուհու խոսքերից քիչ հետո տարվում է ուսանողով, չնայած նրան չէր էլ տեսել։ Դժբախտ պատահարից հետո նա սկսեց ափսոսալ և կարծես իրեն պարտական էր զգում հանգուցյալ երիտասարդի հանդեպ։
Կարդա՛ պատմվածքը, արտահայտի՛ր կարծիք, վերաբերմունք։
Կարծում եմ իրական կյանքում այսպիսի դեպքեր չեն պատահում կամ էլ շատ հազվադեպ են պատահում, և այդ պատճառով էլ, չնայած ակնհայտ երևում են ,,իդեալականացված,, կերպարները կամ հանգամանքները, միևնույն է ստեղծագործությունը հուզիչ զգացմունք է հաղորդում։
Կարդացածդ ստեղծագործության հեղինակի մասին հետաքրքիր փաստե՛ր գտիր համացանցից և հավաքի՛ր քո բլոգում։
Անդրե Մորուան (իսկական անունը՝ Էմիլ Սալոմոն Վիլհելմ Հերցոգ) 20-րդ դարի ֆրանսիական գրականության ամենաինքնատիպ դեմքերից է։
Մորուան իր կեղծանունը հորինել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ «Անդրե» անունը նրա զոհված ընկերոջ հիշատակին էր, իսկ «Մորուա»-ն մի փոքրիկ գյուղի անուն է, որը նա շատ էր սիրում։ Այս կեղծանունն այնքան հայտնի դարձավ, որ 1947 թվականին նա պաշտոնապես փոխեց իր անունը և դարձավ Անդրե Մորուա։
Նա համարվում է ռոմանտիկացված կենսագրության ժանրի հիմնադիրներից մեկը։ Մորուան կարողանում էր պատմական դեմքերի (ինչպիսիք են Շելլին, Բայրոնը, Բալզակը, Դյուման կամ Վիկտոր Հյուգոն) կյանքը ներկայացնել ոչ թե որպես չոր փաստերի շարան, այլ որպես հետաքրքիր վեպ։ Նրա ամենահայտնի գործերից է «Երեք Դյումա»-ն։
Մորուայի ամենասիրված գործերից մեկը «Նամակներ անծանոթուհուն» էսսեների շարքն է։ Հետաքրքիրն այն է, որ այդ «անծանոթուհին» իրականում գոյություն չուներ. նա կերպար էր, որին գրողն ուղղում էր իր խորհուրդները կյանքի, սիրո, հարաբերությունների և կանացի հմայքի մասին՝ փոխանցելով իր կենսափիլիսոփայությունը։
Վարազդատ Մահամ 